W ostatnich latach słyszymy coraz to nowe nazwy i słowa określające materiały użytkowane w stomatologii. Czy jest to tylko chwyt reklamowy producentów, chcących sprzedać swoje produkty, czy też mamy do czynienia z nową grupą materiałów? Chcemy przybliżyć, co oznaczają poszczególne terminy oraz przytoczyć najistotniejsze publikacje na ten temat.

Próchnica zębów, jedna z najczęściej stwierdzanych chorób jamy ustnej na świecie, jest miejscowym procesem patologicznym wywołanym przez czynniki zewnątrzustrojowe polegającym na demineralizacji i rozpadzie twardych tkanek zęba (1). Mimo przeprowadzania licznych badań, dokładny etiopatomechanizm próchnicy nie został jeszcze w pełni wyjaśniony.

Niemniej jednak przyjmuje się, że rozwój zmiany próchnicowej związany jest ze skojarzonym działaniem kariogennych bakterii i węglowodanów, obecnych w płytce nazębnej oraz podatnością tkanek twardych zęba i odpowiednio długim czasem współwystępowania w/w czynników. Ograniczenie spożycia kariogennych węglowodanów i efektywne usuwanie płytki nazębnej, poprzez wdrażanie prawidłowych nawyków higienicznych i regularne stosowanie past do zębów już od najwcześniejszych lat, może wpłynąć na poprawę stanu zdrowia jamy ustnej (2).

Próchnica powierzchni zgryzowych, policzkowych i językowych stanowi prawie 90% próchnicy u dzieci i młodzieży. Z kolei w pierwszych tego typu badaniach przeprowadzonych przez G.V. Black (twórcy nowoczesnej stomatologii) wynika, że ponad 40% przypadków zmian próchnicowych w zębach stałych w dorosłej populacji, występuje w szczelinach na powierzchniach żujących, ponieważ następuje tam akumulacja resztek pokarmowych i wytwarzanie płytki nazębnej.

Dzieci poniżej trzeciego roku życia nie są w stanie wypluć pasty do zębów i mają tendencję do połykania znacznej jej części podczas szczotkowania. Niedawne badania przeprowadzone przez Centers for Disease Control and Prevention w Stanach Zjednoczonych wykazały, że małe dzieci są z tego powodu bardziej narażone na spożycie większych niż zalecane ilości fluoru, pochodzącego z pasty do zębów we wczesnym okresie życia. Dlatego rozwiązaniem jest stosowanie w pastach hydroksyapatytu.

Nadwrażliwość zębiny (DHS) jest częstym problemem. Jednak połowa pacjentów cierpiących na DHS nie mówi o tym swojemu dentyście. Dolegliwość ta wynika z otwartych kanalików zębinowych w odsłoniętej zębinie. Bodźce, takie jak gorące lub zimne pokarmy i napoje, zasysane powietrze lub dotykanie powierzchni zęba, powodują ruch płynu w kanalikach zębinowych, co prowadzi do charakterystycznego krótkiego i ostrego bólu. Nasilenie bólu może być różne u pacjentów, od łagodnego do ciężkiego.

Alergia na lateks jest definiowana, jako obecność swoistego przeciwciała immunoglobulinowego E (IgE) wobec białek lateksowych u osób, które mają różne objawy kliniczne na produkty zawierające lateks. Przyczyną alergii jest kontakt z lateksem. W szczególności na tę alergię narażeni są lekarze, ale również zdarza się, że na fotelu usiądzie pacjent uczulony na lateks. Lateks występuje nie tylko w rękawiczkach, ale w wielu innych produktach używanych w gabinecie. Zawierają go: koferdamy, gutaperki, gumki polerskie, miski do mieszania alginatów lub gipsów, gumki z aparatów ortodontycznych, a nawet końcówki ssące.

Złoto w stomatologii po raz pierwszy zastosowano ponad 2500 lat temu. Lekarze dentyści wciąż z chęcią je wykorzystują. Dość powiedzieć, że co roku produkcja na potrzeby stomatologii wynosi ponad 80 ton złota rocznie. George B. Martin zademonstrował w 1897 roku złote zęby, jako przęsła mostu. Dziś możemy uznać, że było to pierwsze „poważne” zastosowanie złota w stomatologii.

Jak wykazały badania epidemiologiczne, proces próchnicowy przede wszystkim dotyczy powierzchni żujących pierwszych zębów trzonowych [1]. Wynika to z ukształtowania ich powierzchni zgryzowej, która utrudnia oczyszczanie z płytki nazębnej, co skutkuje ograniczeniem działania przeciwpróchnicowego śliny oraz związków fluoru [2].

Biomateriały w stomatologii. Biomateriał to substancja lub materiał, z którego wytwarzane są określone struktury, urządzenia lub ich elementy mające bezpośredni kontakt z tkankami organizmu. Jednak nie powinny one oddziaływać na organizm. Materiały stomatologiczne umieszczane w jamie ustnej pacjenta są zaliczane do grupy biomateriałów. Dlatego podlegają odpowiednim regulacjom prawnym, a w większości krajów mogą być używane tylko te wyroby, które pozytywnie przeszły odpowiedni proces dopuszczenia do użytkowania.

Od kilku lat można zaobserwować nowe sposoby tworzenia materiałów stomatologicznych. Do tej pory producenci skupiali swoją uwagę na właściwościach mechanicznych materiałów. W kolejnych latach dominowała estetyka. Produkowano materiały kompozytowe w wielu, nawet 30 kolorach i przeziernościach. W ostatnich latach producenci stawiają na właściwości bioaktywne materiałów kompozytowych.

Więcej artykułów…

Spis treści - subskrypcja

loading...
2022
2021
2020
2019
2018

KSIĘGARNIA STOMATOLOGICZNA

ZGODY KSIĄŻKA min

 

EWA MAZUR PAWŁOWSKA