Dlaczego nowoczesna stomatologia nie może się obejść bez dietetyka?

Współpraca między dietetykiem a lekarzami różnych specjalizacji – endokrynologiem, ginekologiem czy gastroenterologiem – jest powszechnie znana i praktykowana. Dieta wspiera pracę tarczycy, jelit czy układu hormonalnego. Tymczasem o jamie ustnej wciąż zapominamy. Pomimo rosnącej świadomości w zakresie interdyscyplinarnego podejścia do zdrowia, współpraca między stomatologiem a dietetykiem nadal należy do rzadkości.

Uzupełnienia tymczasowe stosujemy w protetyce stomatologicznej w celu zabezpieczenia opracowanych zębów filarowych. Jest to podyktowane koniecznością wykonania określonych etapów pracy na poziomie laboratoryjnym. Tymczasowe mosty czy korony pozostają w jamie ustnej pacjenta najczęściej kilka dni lub tygodni. Oczywiście zdarzają się sytuacje, kiedy dochodzi do wydłużenia czasu użytkowania. Jest to związane z opóźnieniem w pracach laboratoryjnych, nieobecnością pacjenta na ustalonych wizytach czy trudnościami w adaptacji protezy.

W Europie pracują „doktorzy”, a w Polsce „lekarze”, trzeba to zmienić. Przecież polscy lekarze nie są wcale gorsi od zachodnich doktorów. Są lepsi, więc dlaczego tego nie akcentować. Jednak, aby tak się stało, trzeba zmienić nieco polski system szkolenia.

Z początkiem nowego dziesięciolecia wiele osób zaczyna sobie stawiać pytanie, jak będzie rozwijała się nasza cywilizacja? Dentyści myśląc o swoim zawodzie, zastanawiają się, w którą stronę rozwinie się stomatologia? Czy leczenie stanie się łatwiejsze a co za tym idzie stomatologia jako taka?

Rozwój taki na pewno będzie podążał w dwóch kierunkach: zwiększenie komfortu samego pacjenta i jednoczesne ułatwienie pracy dla lekarza stomatologa.

W cyklu „PRZEGLĄD NAUKI OKIEM ŁUKASIKA” publikujemy streszczenia najciekawszych prac naukowych opublikowanych ostatnio na łamach zagranicznej prasy stomatologicznej. Przeglądu dokonuje lek. dent. Tomasz Łukasik.

Przewidywalność przebiegu leczenia jest cechą najbardziej pożądaną przez lekarzy dentystów jak i samych pacjentów. Nie zawsze można przewidzieć wszystkie komplikacje śród i pozabiegowe, jednak praca lekarza winna zawsze cechować się najwyższą starannością w osiągnięciu możliwie jak najlepszego efektu leczniczego. Przewidywalność w jakiejkolwiek dziedzinie można osiągnąć na etapie planowania wykonywanych procedur. Sytuacja ma się podobnie w dziedzinie chirurgii stomatologicznej i implantologii, gdzie prawidłowe planowanie jest początkiem leczenia implantoprotetycznego.

Wędzidła to faldy błony śluzowej, które łączą wargi i policzki z błoną śluzową wyrostka zębodołowego, dziąsłem oraz leżącą pod nimi okostną. Wędzidełko może zagrażać zdrowemu dziąsłu wówczas, gdy jest ono zbyt blisko przyczepione w kierunku dziąsła brzeżnego, kiedy jest pociągane przez mięśnie lub gdy wpływa na jakość kontroli płytki nazębnej, utrudniając tym samym zabiegi higienizacyjne.

Recesja dziąseł. Recesje dziąsłowe są niezmiernie aktualnym tematem i częścią wielospecjalistycznego leczenia stomatologicznego. Są bardzo częstą sytuacją kliniczną obserwowaną u pacjentów bez względu na ich wiek oraz pochodzenie etniczne. Częstość występowania w populacji polskiej mieści się w szerokim zakresie około 7-100%, w zależności od wieku badanych.

Przegląd dostępnych metod ekstruzji ortodontycznej, jako przygotowanie do odbudowy protetycznej zębów po złamaniu koronowo-korzeniowym. Zintegrowane leczenie ortodontyczno-protetyczne. Możliwości współczesnej stomatologii w przypadku złamań koronowo- korzeniowych są szerokie. Kiedy linia złamania przebiega poddziąsłowo, jako alternatywę ekstrakcji, rozważyć można chirurgiczne lub ortodontyczne wydłużenie korony klinicznej i następową odbudowę koroną protetyczną. W artykule zebrano opisane we współczesnej literaturze metody ekstruzji ortodontycznej złamanych korzeni zębów stałych, jako etap przygotowujący do obudowy protetycznej.

Pacjent diabetologiczny w gabinecie stomatologicznym. Cukrzyca jest przewlekłą chorobą metaboliczną, wynikającą z defektu produkcji lub działania insuliny wydzielanej przez komórki trzustki. Zaburzenie to prowadzi do powstania hiperglikemii, która wiąże się z uszkodzeniem, zaburzeniem czynności i niewydolnością narządów, w szczególności nerek, oczu, serca i naczyń krwionośnych. Niezależnie od typu choroby, wiele stanów zapalnych oraz zmian patologicznych w obszarze jamy ustnej związanych jest ściśle z cukrzycą.